Anladım.
İçindeki depremlerden,
Çıkmıyor ayakta kalan.

Tattım.
Ben bu depremlere, yalnızca dokunmadım
İliklerimde yaşadım.
Acı, kemiklerimi,
Nefret, iskeletimi oluşturdu.

Boş yere beslemişim
Ümit kuşunu.
Çok büyüdü,
Kanatları havalandıramadı onu.
Ne kaçabildi gerçek kedisinden,
Ne de yumurtalarını kurtarabildi.
Çok denedim,
Hiçbir ümit uçuramadı beni.

Gördüğüm,
Sen de, bir zamanlar istediğim gibi,
Uçan bir kedi istiyorsun hayatında.
Olamam...

Senin de kanadın olamam.
Hem gerçek, hem ümit olamam.