-Metin Güven için-

Uzayıp gider durgun gölgelerle ağaçlanmış bir yol
yürürsün...
Çocuk gülüşleridir aydınlık bir denizden toplayıp
gökyüzüne uçurduğun yalnızlıklar...
Şiirin yağmurlanan gözlerinde sokak sokak dolaşan
kara geceli bir kedi miydi usanmadan sorguladığın
çürüyen zamanın minderinde...

Sen mi acıları anlattın, yoksa onlar mı seni
Ve hangi aşktı, yüzünde hüzün çiçekleri unutarak
Cima kokularında kanatlanıp giden...

Yanarken fesleğen bir denizde kanatların
ilkyaz sancıları büyütürdü
kuşatmada direnen yüreğin...

Gözlerinde binbir dereden getirilmiş bir aşk,
gösterir siyah bir aynayı sfenks yüzlü kediye;
Yürürsün...
ağaçlarla...
bir yol uzayıp gider...
dilindeki tuz yüklü kadifeden,
vadedilen vadiye...